Interpreter's Blog

Грујо отиде у Катар, среќно му било, па ја да кажу нешто што ме мучи и притиска од пред некој д’н. Разлог  е следеќи:

Иде мој татко у полицију  пред да истече рок за лични карте, и на њега му давав датум за нас двоица да сликамо за лични карте ч’к у ноември. Ни мање ни више него у ноември 2012. Дале му од тија службе тамо лишче и му кажале,  до т’к си брате вољно. Добро. Шта се може? Ништо. Ќути и пуши

И он, пошто има нов биометриски пасош, а ја немам, он ми вика, ќерко, до ноември, снаваѓај се. Немаш нову ЛК, пасош па ич, незнам како ќе ти биде оправија понатам.

Добро. Иду ја у банку да извлечу паре, тај ми вика на шалтер, дај документи. Немам. Еве ти лишче дека држава ќе ми издаде нову ЛК у ноември. Е како немаш, вика службеничка, онда дај пасош. Немам ни пасош, викам ву ја. Аха, епа добро, онда нема паре, имамо наредбу да не давамо паре сас тија листови од МВР дека ќе добиете нови лични карте у догледно време.

Е што да праву ја с’к, викам ву…

Незнам богами, вади си нов пасош, нема да можеш да се снајдеш никако, нит за паре, нит за нешто друго.

Супер. Браво Грујо. Што алтернативу ни понуди сас тија биометриозе, свет да ти позавиди.

Зему ја, виду не виду, изваду од картицу паре, иду у пошту, па уплату да зему пасош по брзу постапку. Текна ми, овој нема да има крај ни докит. За пасош исто ќе ме влечев сас д’нови, па боље ти је, плати па клати. И уплату си ја поштено паре, за два д’на, зема си нов биометралан пасош што вика комшија и сфату дека још ед’н пут, ми живимо у луду државу.

Држава направи ед’н парадокс, односно, ед’н од низу парадокси што ги ниже свакодневно, а тој е, пасош како документ за путување надвор од овј скапутљак, да мора да биде малтене обавезан документ у матичну државу. Држава не ти дава личну карту у некој разуман рок, вика ти, мора да имаш пасош или личну карту, и такој, на добро смислен и перфидан начин, направи ги пасоши да мора да бидев при руку на људи, сакале нејќејале.

Ја кад плати за брзу постапку, односно, 4500 денара све на све, тај ми кажа на шалтер да дојду да се сликам јутре. Ам’н боже, што бидна сас тој сликање, што направисва кои чудеса, незнам. Како бре јутре, па зашто е брза постапка, викам ву ја. Нема ред за д’нска госпоѓо, све е испунето. Глава ви се испунила да бог да, мислу си, и дојду па се сликам јутрето д’н. Покажује ми тај од позади шалтер, дека за брзу постапку пред мене има 15 људи. Е с’к, замислите сас кои паре се пуни овај држава за свак издаден пасош по брзу постапку. Кои средства се сливав у буџет.

Ете такој. Фино си смисли овај Влада да си пуни џебови.

Направи пасош да биде обавезан документ, контра тој, покажа дека е неспособна на народ да обезбеди ЛК у време кад прогласује стари лични карте за неважечки. Овој е буквално луда држава. Вмроовко-дуина шикишана.

На народ му дошло до пасоши нели, мора и да нејќе да вади документи, на шалтери у СВР Куманово врие, нема место иглу да пуштиш, зграда е толко мала, свугде расфрљани стари столице, некои регали од пред дедо Ноета, запослени тамо се надвикујев пошто у два на два, има сто човека минимум, ама затој, Влада гради споменици и издава лични карте на крај на годину. Од сви потрошени паре, белким Куманово заслужуеше да добие нову зграду за граѓани, да има народ куде да застане, па тамо до јесен, да чека пасоши и сви документи што кобајаги ми ти, бивав одма. Какви телефонски закажувања, какви бакрачи

На телефон ќе можеш само да закажеш кад Грујо од Катар ќе донесе кабли.

До т’к народе, пасош на преглед, молим

Бог те благословија, Грујо мој

ТИ има да владаш још сто године како од шалу.

Ти си створен за власт, за пред камере, за давање изјаве, за роуд шоу, за шоу маст гоу он, ма за све. Чак што више, понајвише си створен да се умешаш у маршови за тобожњи мир и на целу параду на глупост, да дадеш политички призвук. Очекувано од тебе, нема што.

Нели ичера марш на мирот. И нели трзнасва се пола од естраду, НВОа и понекој индивидуалац познат у македонску сиромашну јавност да марширав за мир. За кој мир марширасва, они си знаев. Мир у овуј државу нема да има. Едноставно, црно му било пишано на Турунџе. Песимист ли сам, реалист ли сам, ја си знам најдобро.  Ја одлучи да не иду, пошто имаше некој филинг дека  т’ј марш ти ќе га искористиш у свои добро познати политички сврхе. Е ја да иду тамо, да оду и да пешачу, а после тој ти да искочиш у предизборну кампању и да се прокламираш себе како пацифиста намбр уан, е неќеш га вала.

Ти и твоја гарнитура сте задужени бре да обезбедите мир, а не да марширате за мир. Ако ви марширате, а ми водимо политику, куде ќе ни е крај, еј? Пратија си га Ѓорѓета нашега у белу кошуљу без машњу ичера, да дефилира тамо и сас њега да се сликав девојчиња што од вашу политику везе немав. Ќе отидев у школу јутре и ќе кажев, аааа, ми се сликамо сас државника. Ете затој биле они на марш. Гајле ги њима за мир и миротворци. Па си кажаја тамо на Влатка посланика и он да иде, па да даде демек још појак сигнал за мир. Па он оди, а камера му зима интервју, абе мислиш, марширав деца цвеќа. А да се наврату на Ѓорѓета. Искрено ме жал. Добар човек е тој. Жал ми е, стварно. Универзитетски Професор, еј. Највисоко што можеш да постигнеш на лествицу у овој општество. Ама, ете, укажала се прилика да биде помалко нешто, па се нафатија. Да, за мене да се биде Професор на Универзитет е потешко отколко да бидеш политичар.

А ти…Ти далеко од жижу на настани, даваш интервју у новопечену лабараторију звука. Ставија си позади себе Ректора на УКИМ, стои сироти Професор позади, што да прави јадан. Нема ректорска фотеља за џабе. Сакаш Ректор, е еве ти, ама пред камере. До кое дереџе падна наука куде нас, еј. Професори се занимавав сас све, само не сас науку. Општа сиромаштија га доведе народ у тоталну заблуду.

И такој ми ти. Пројде марш, измарширасва сви од ред, ти се накити сас успех од измарширано, све е под контролу, вози Миќко. Беше куде Јанка, кажа што имаш да кажеш, односно, беше куде Јанка на исповест и још едн пут гу стави на ниво на нулу премиерску позицију у овуј државу.

Ичершњи марш само покажа дека у овуј државу све се сведује на општонародно весеље. Марш за мир уз музику и вино. Тој ли е бре марш, демек дај да покажемо дека ми смо за соживот. На кога да покажемо, што да покажемо? Дека ни тече мед и млеко, дека уз гитаре и вино ќе терамо овакој. Марш за мене е нешто друго. Кад се спомне марш, одма ме тера да се сету на Игмански Марш, а не на онј циркус ичера.

Кој е бија на марш, свака част. Кој не е бија, дупло. После тј марш нит се осеќам побезбедно, нит осеќам дека се е нешто сменило, дека автобуси су сигурни за пут око света, нит па живу у заблуду дека нешто ќе се смени. Грујо ќе си седи на власт и даље, његови поданици ќе марширав у свакакви сврхе, кучиња ќе си лаев, маршови ќе си врвив. Тој е. Нажалост, тој е.

Куде да појдеш, да мрднеш негде овија д’нови, сви зборив за Златну бубамару на популарност и за според некои, много добар перформанс на Сашка Коцевога, кој без длаке на језик наводно гу направија власт “ренде”. Вртив се клипови на фејсбук, народ одушевен, златна бубамарска еуфорија.

Кад размислиш боље, за људи кои едвај чекав да чуев нешто смешно и да се насмеев, а да е на рачун на власт, такој си е. Народ изгуби сенс за хумор, не слуша ништо добро сас године, не види дамбетер ништо добро, па такви наступи, веќ некое време куде нас познати како Stand up комедије, су добро бегство од реалност и одишак од сви Грујови керефекере.

Сашко Коцев, исто како и Еднооки, тера спрдњу у симпатичан облик, као критикујев, а уствари позади тој се крие ништо осим додворување на владајуќу гарнитуру.  За милога бога, па кој смее у овуј државу да се спрда сас њима?

Кој смее нешто да пререче, каже контра или недај боже у врлога душмана, да закаже антивладин протест и да најави граѓанску непослушност у случај кад Влада за свои ќеф, земе па свак треќ д’н, диза и спушта цене на нафту на пример, како од рукав. Сви знаемо и смо сведоци дека, кој се е сас њим замерија, у црно га мајка повивала.

И такој ми ти златна бубамара. Па незнам за барок, па за министри, а они седнале у салу, па под брк се церекав, мислиш ќе ги бањамо. Претпостављам дека Сашко за његови фолови е земаја добру парицу, малце потера заебанцију колко да се рече дека ете добро смислује сатиру и подбив, и ајт, жену под руку па у леп живот.

Нека ми извини тој дете, оно е кумановче, свака част за талент за глуму, немам ништо против њега, ама имам против македонско едноумие и закључак дека ете, некој у овуј државу има кокала да потера дрндупку сас ВМРО и његови сателити.

Права критика  против власт не е златна бубамара, еднооки и ја како блогер.
Критика се изразује надвор на улице. Сас барабани и урлање на глас за све  што га прави од људи избрана Влада, кои руку на срце влечев потези кои нит одив нит седив.  Сас министри како гости у салу, за коју манифестацију не сам сигурна дека су платиле карте да седнев у ложу, сас министри кои што преко ноќ биднујев доктори на науке, ти реков ми рече, нема боље сутра.

Има само “мало морген”.

Роди ме мајко сас к’смет, па ме фрљи у Ла-буниште

куде заедно живив Исус, Алах и Хари Кришне

роди ме у Речицу малу, у Вевчани за маскенбалску дрску спрдњу и шалу

роди ме мајко, направи од мене античко-македонску будалу

Роди ме у Републику Вевчани куде има вевчански паспорт

да иду сваку годину на маскенбал, обезбеди ми партиски транспорт

роди ме у Стругу, на протести да иду сас Мерка

роди ме мајко да сам од ДУИ, и ја сакам да биду градоначалничка ѕверка

Јер ја сакам да купу куќу, да купу некој заостанат стан

сас паре што ќе ги донесу од Ирак, Кувајт и Авганистан

сакам да роду дете треќо, никад да не абортирам

на астали за доручак на плоштад, муда од лавови да сервирам

Роди ме мајко на Кале, ма на сред владу у барок стил ме избаци

куде стоив обезглавени грчки статуе, куде се веев раширени на Вергину краци

роди ме ти до пола, а пола нека ме роди кампања за абортус

тато нека ме направи, па режим нека ме третира како граѓанин фетус мортус

Роди ме у сред партију на ВМРО, од кавге на обични смртници да профитирам

сви своји чланови сас субвенције и повољни кредити да ги кредитирам

роди ме неспособну Македонију да гу одведу едну педу даље од овуј рупу

роди ме на стадион на Филипа, да се придуружу на фалангу групу

Јер ја сакам да ме родиш сас к’смет, да ме родиш како вмроовку

кој што прави, за све да ги криву плавци, да си играм жмучку и урамниловку

роди ме, не ме абортирај како треќо дете, па да ми даде баба паре за слаткарницу

па ако ми појде, да отвору и ја фирму, по могуќност шведску млекарницу

Роди ме па да ме земе како јаничара наша македонска фаланга

јер ја сам како контраш овде прогласена дека сам голема битанга

крава да ми мука, му му, коза на комшију да му цркне од јад

роди ме мајко сас лава у срце, нејќу да биду анти-гоцев гад

Роди ме, сакам да биду члан на гоцеву расу

па такој да се убутам у воз за Београд што се обраќа сас ерсте класу

роди ме како сакаш, од било коју нацију и веру

па ќе пробам сас latinicu и кирилицу, све живо букве у графити,

свои срамови да ги исперу

Много се радују кад стану у недељу сабајле, па кад пушту МРТВ, а на њин канал иселенички џубокс од сабајле, а документарац за жртве на комунизам од попладне.

Тој е так’в кербер на душу. Људи у ношње, вмроовци играв пред зурле и тупани, бивши пратеници како славуји на микрофони, професори на факултети растрзав хармонике, да ни позавиди цела светска дијаспора

А па тек жртве на комунизам. Е тој не се пропушта. Професорка по историју сас фалц бисеран гердан, пљука огањ на сваку втору реченицу. Репризе свак дн, док на народ не му се испере мозак до сас свем. Гебелс и његово радио е нула у споредбу сас ВМРО-МРТВ естаблишмент

А у интермецо, раѓајте деца, не абортирајте, отварајте бизнис сас празни џепови, купујте станови у кои ќе имате многодетно семејство

Ете затој плаќамо ми таксу за јавен сервис.

Плаќајте си редовно, зашто уместо Дедо Мраза, на врата ќе ви дојде извршител. Џубокс и жртве на комунизам е must see show

The show off course, must fucking go on

Иде Нова Година, треба да се слави, ред е да се кити елка

здравље у нову годину, да се склопи још некоја тендерска прљава зделка

па мое Гуге решило да иде да купи дрво и помаранџасти лампиони

доле под елку да си ги собере, сви вмроовски овогодишњни шампиони

Седнаја на едно чергиче што му га мајка у млади године т’кала

сас лавче на средину,  дека дете ќе ву биде гуру, како да е знала

па почнаја да мисли од куде најубаву елку да си приушти и купи

да су ву врвови оштри, да не су краеви олијавени и тупи

Па пошја Гуге на плоштад двеиљаде и четрнаести по ред

куде освен крофне амерички, тече му на воина на коња од уста млеко и мед

да купи елку високу како статуе на цареви славни и триумфални капије

за верници да се крстив у цркве, за онија од ДУИ што ќе нема џамије

Колко паре елка, прашује га Гуге онога што продава жижалице и коштани

шетав по плоштад збиени људи, од Пелистер миришев печени копани

колко паре елка, незнам дали у џеб ќе имам довољно паре

штеду на сви стране, од пусту немаштију и нов закон, престана да пушу и цигаре

Све скупо, ох, лампиони те сас слику на лава, те  сас слику на црно орле

мора да се кити дрво, да се држи држава у живот орле зорле

мора да се стварав кадри, доктори, индијане џонсови, карајлиќ неле

да се једев јајца демократски, што ги европљани у балканско гнездо одамна снеле

Нагодиле се Гуге да гу купи елку, а гратис му продавач даде и мраза деду

за да гу потпре елку, даде му и цврсто изградену коалициону греду

бреј да гу земе под мишку елку, мучи се Гуге, од страну му виси една плава гранка

потсеќа га сувљак  на онога дедо мраза сас црну браду, црвенковскога бранка

Па кад се наљути Гуге, па кад земе секиру, бичкију и тестере

па кад почне онуј гранку да гу сече,  кожу да ву скида, живу да гу дере

ти ли мори мене ќе ми висиш од страну, ја све живо да ми се извини терам

Љубета га натера да ми плаче ко мало дете,  и тебе има на исто да те натерам

Г-бранка не се дава, Гуге сече, а стап како жив од руке бега, држ Гуге дизгини

вие Љубе у Идризово, нација цела ќе се прекрсти у извини

елка ќе се кити, сви министри на дрво, порасни, порасни елко уште две три педи

за да може Гуге мое гуру, све сами успеси у Ден Хааг  и говори по свет да реди

Хокус Фокус, Грујо да не е покус, препарандус

седи Груе мое у парламентаран циркузандус

спрема се седница, ќе прашуев  прашања божји пратеници

сви сас сто бое премачкани,  партиски плаќеници

И такој, кој лишче, кој у руке пенкалце и гуму

праќа му Илија на Груе смс, пиши што да прашам, ја не уму

прашање нека биде молим те две у едно, сас печатну грешку

па ја ќе искочу на бину, кобајаги да направу гаф и смешку

Абе Илијо, абе море, затој ли те плаќа држава од касу

да не умеш да напишеш прашање, да смислиш нешто за широку масу

дај вамо тој лишче, ја ќе ти напишу све што треба

јер опасност од аљаву опозицију, од сваки ќошак вреба

И земе Гуге лишче, свие се над астал, укључи два мозочни центра

пред очи му куде пушта селски пут, куде се уз сол и леб сече лента

све му од едн пут на очи искочи, његов труд, његова мука

зар ск сас едно прашање да изгуби власт, да пукне у народ брука

И текне му, еурека, абракадабра, знае што ќе напише

од узбуѓење, почнује мое Груе да се знои, клаустрофобија, неможе да дише

тресев му се руке поштени,  хокус покус фокус

а бре ќе умру од овија мои посланици, абе амн више

Пишује Груе, шкраба, фалив му зборови, запирке, букве испушта

пишује и од руку на руку, лишче га до Илију пропушта

а Иле могу не помогу, у едну руку мобилан, у другу руку лишче

ќе да е од газду прашање, ќе да е чаробно књишче

И чита, чита, што да прочита, што да га праша газду над газде

шкљоцав папараци,  видив му се на слику на Илију на чело бразде

ама јеби га, тој било фотомонтажа, некој напрвија слику у фотошопови

марш бре опозициска багро, идите мавајте ги приватизациски лопови

Е такој, кој пита не скита, тој га знае и Груе и Свети И-лија

и знаев га сви што тамо седив, и онј што никад у партију не е бија

спрема се Гуге да отвори хот лајн за кој сака да постави прашање безобразно

да даде одговор наручен, на тему зтавиш без заграду и разноразно